ترس

داشتم ظرف میشستم و البوم جدید شاهین و گوش میدادم و حواسم به ایلیا بود و به تکالیف اخر هفته ی بچه های کلاس فکر میکردم و دلشوره ی خونه تکونی داشتم و.......................

 

منی که شعر میگه و شعرهاشو برای کسی نمی خونه از همه ی من های دیگه ام قوی تره .  و البته ترسو تر .این شعرم رو بخونین و بی ملاحظه نظر بدین . مثل یه دوست.

 

من از تمام حادثه های بدون شرح                                                                                                                 

از شهر های خالی پر پر زنور و طرح                                                                                                           

از چشم های خیس تو با لقمه در دهان                                                                                                             

از دردهای قاعده و عرض استخوان                                                                                                              

از زن شدن کنار تو از جنگ با خودم                                                                                                              

از انفجار شیشه ای سنگ تا خودم                                                                                                                 

ازروزهای مضطرب ترس از گناه                                                                                                                 

ازشرم های ساکت تحلیل اشتباه                                                                                                                    

از گم شدن کنار تو با تو درون تو                                                                                                                 

از تکیه بر تمامیت سرنگون تو                                                                                                                     

کابوس های خیس عرق را شناختم                                                                                                               

در بطن بی تعهدی ام لانه ساختم                                                                                                                  

به این غروب غمزده ی ما نگاه کن                                                                                                               

گاهی تو هم به خاطر من اشتباه کن                                                                                                                

/ 7 نظر / 12 بازدید
نهان خانه

همه ی چیزهایی که گفتی "انسان" بود. ترس و بی تعهدی و تکیه بر سرنگونی و شرم و اشتباه... همه زیبا هستن!

نرگس

خیلی قشنگ بود.عزیزم......................................[گل]

لی لا

دوستش داشتم خیلی قشنگ بود. فقط به نظرم زود تماما شده.

مجتبا تقوی زاد

راستش من در نقد شعر چاقوی تیزی دارم. اما چون این اولین شعریست که از شما می خوانم سعی می کنم دست به عصاتر باشم. واقعیت ماجرا این است که دغدغه ی پشت شعر ا دوست داشتم و انتخاب لغات مناسب عصر یک نقطه ی قوت این کار است. اما حس می کنم تحت تاثیر دوستان کرجی مان - سید مهدی و باقی - بوده این کار. یعنی فرم و فضا و وزن بر مدار کارهای آن ها چرخیده و این تقارن را به خاطر مطالعه ی زیاد این شعرها می دانم.

مارال

درست اونجایی که تازه داشتم با احساس هات ارتباط برقرار می کردم و از شناختنشون لذت می بردم خیلی ناگهانی تموم شد. اما چندین بار خوندمش و مثل همه ی نوشته های دیگه ات دوستش داشتم فقط دلم می خواست در کنار تردید ها و درد ها و ترس ها- از اشتیاق ها و عشق ها و لذت هاتم میگفتی تا از اینکه اصل حالت خوبه خیالم راحت می شد. [قلب]

فاضله مسگری

باد شمال می گوید نم نم بارانی که بیاید همه دنیا مال خودمان می شود هوا خوش است من از خورجین ماه مشتی گندم و ترانه برداشته ام. سید علی صالحی +سال نو مبارک. +منتظر دو چشمانت می مانم. + از دردهای قاعده و عرض استخوان از زن شدن کنار تو از جنگ با خودم از انفجار شیشه ای سنگ تا خودم (خیلی خوب بود این قسمت. شاهکار)